Message

Uganda

Arne, 8 December 2008
Uganda , Kampala

Ik was, jij was(t)

Het is grappig om te zien hoe een klein issue als het doen van de was, opeens problematisch kan worden. En tegelijkertijd veelzeggend.

Zoals bij vrijwel alle andere huishoudens in Oeganda, worden kleren bij ons met de hand gewassen. En hoewel ik er door ervaring steeds handiger in ben gaan worden, kost het me nog altijd minimaal veertig minuten tot anderhalf uur, afhankelijk van de grootte er van. Juliette daarentegen kan het in de helft van de tijd.

De meeste mensen laten iemand hun was doen. Voor een euro of twee, meestal. Als het veel is vier. Want waarom zou ik tijd gaan verspillen aan anderhalf uur wassen, als ik die ook kan besteden aan het lezen van kranten, boeken of tijdschriften over Afrika, waardoor ik mezelf een betere journalist maak. Zou dat niet een veel betere investering van tijd zijn, dan die paar euro wasgeld uit te sparen?

Maar telkens wanneer ik iemand in wil huren om de was te doen, vindt Juliette dan zonde van het geld, waardoor zij het maar gaat doen. Omdat zij ook altijd al kookt en schoon maakt, vind ik het dan weer te gek worden, waardoor ik het uit lichtelijk schuldgevoel toch weer zelf ga doen. Een patstelling die al een paar maanden bestaat.

Twee weken terug zijn we (godzijdank) verhuisd. Eindelijk woon ik in een huis wat een zit-wc heeft, en wat qua grootte (bijna 70 vierkante meter) niet meer onder doet voor een westerse woning voor iemand van mijn leeftijd, denk ik. We moesten alle kleren wassen, vond Juliette, want die zijn ofwel stoffig geworden tijdens de verhuizing met een open pick-up truck, of zo lang niet gebruikt dat er beestjes in kunnen zitten. Pas wanneer ze me een wormpje in een niet zo populair t-shirt laat zien, geloof ik dat. Ditzelfde type beestje, onzichtbaar genesteld in een kledingstuk, hou ik verantwoordelijk voor die keer dat een onplezierig deel van mijn lichaam onder de rode bultjes zat die uitermate jeukten.

De hele zondag stond ze te wassen, een zusje van Juliette. Toen was het klaar, en gaf ik haar uit schuldgevoel het enorme bedrag van 8 euro. Dat lijkt heel krenterig, maar valt best mee. Ik heb bijvoorbeeld berekend dat Juliette als accountant maar twee euro meer verdient, per werkdag. Helaas had ik twee tassen met was over het hoofd gezien, waardoor ze er een week later weer stond, de hele dag.

Toen ook deze sessie niet genoeg bleek, was ik er wel een beetje klaar mee. Ik vind het allemaal leuk en aardig om een zus van mijn vriendin aan een klusje te helpen, maar als dat tegen twee keer de prijs is die gebruikelijk is, zoek ik liever iemand uit de buurt die het structureel gaat doen. Ik geef zodoende vier euro aan Juliette, die belooft dat het nu echt goed komt. Wanneer ik thuis kom van het boodschappen doen, zie ik haar nog net de laatste t-shirtjes aan de lijn hangen. ,Ik ben het nieuwe wasmeisje,’ lacht ze vrolijk naar me...

- www.arnedoornebal.com -

React to this message

Reactions to this message